مرگ را من دیده ام

با چشمانی اشکبار

اقیانوس ها را

من گریسته ام

در دیدار با مرگ.

من مرگ را روشن تر از نور دیده ام

روشن تر از نور ماه

نور مهتاب...

نزدیک تر از خواب

نزدیک تر از سایه،

من مرگ را دیده ام

و چراغی بالای سرش گرفتم

تا شیارهای چهره ی کبودش را

بهتر ببینم؛

تا درد چشم هایش را

حسرت دستانش را

سکوت لبانش را

بغض گلویش را...

بهتر ببینم.

من مرگ را مردی دیدم

در حسرت آغوش زنی بینوا

که زن،

سر تسلیم فرود آورده بود

در آغوشش.

سر تسلیم

شیونی از سکوت

و دستانی کوتاه از همه چیز...

و این گونه مرگ شد

کابوس شب بیداری هایم :

مردی با چهره ای کبود....

" شادمانی ها و خوشحالی ها و بهترین چیزها

بر اثرحق تولد, بر من اختصاص داده شده است. "

ومن می خواهم در روزهای متعدد خویش به آواز بلند

این سرود مدح آمیز را تا انتهای زمان،

که خدایان در آن روز می میرند, سر دهم

آیا من باید از مرگ هر بشری رنج ببرم؟

و این پیمانه را تا جایی که نفس بریده شود بنوشم؟

من پیاله لبریز خود را

که سرشار از شراب خوشبختی هایم بود در هرجا و هر وقت

نوشیده ام

من همه چیز انوثیت دلپذیر و دلنشین،

نمک قدرت و شور غرور را چشیده ام.

و اینک رسوب آن را نیز که تا زانوست می نوشم :

زیرا نوشیدن شرات غم ,خوب است و به من قدرت می دهد

تا شراب مرگ و شراب زندگی را بنوشم.

وقتی یک روز شراب زندگی من از دستم ربوده شود

من پیمانه خویش را به دست یک "من" دیگر خواهم سپرد.

خدایا ! موجودی که تو از باغ های بهشت خویش راندی

من بودم. من در آن جا ,سرگشته و غریب بودم.

و هنگامی که بناهای عظیم آسمان و زمین

آغاز فرو ریختن کند, من پاک و منزه آن جا خواهم بود

در دنیای خویش, دنیایی که دارای زیبایی های عمیق است.

دنیایی که در آن دردهای گرامی ما وجود دارد

و با نخستین فریادهای تولد کودک به دنیا می آیند

و تا وقتی که مادران ما, میان گریه به خواب می روند،

وجود دارند.

خدایا ! موجودی که تو از باغ های بهشت خویش راندی

من بودم. من در آن جا سرگشته و غریب بودم.

و هنگامی که بناهای عظیم آسمان و زمین

آغاز فرو ریختن کند, من پاک و منزه آن جا خواهم بود.

و از نخستین لحظه طلوع فجر صادق شمالی

تا غروب های عشق انگیز و شب های شادی بخش

در دنیای خویش, دنیایی به شکل دنیای آرزو

دنیایی که در آن عزیزترین شادی های ما وجود دارد

سر نخواهم برد.